Tiepvoud Bjorn's stijlbreuk en grammatikaalslag sinds 1999

Elke verraste me vandaag met een geweldige uitspraak. Da’s voor mij echt een moment om even heel blij te worden. Continue Reading

Donderdagmiddag. Ergens tussen vier en vijf. Marit is op turnles. Elke en ik zitten aan de keukentafel. Continue Reading

Het is bedtijd en er moet gebadderd worden. Elke is al vooruit gerend. Ik loop net de trap op. Elke roept wat.
Continue Reading

Ik geloof niet in een muzikale “opvoeding”. Het heeft geen zin om je kinderen tot hun 18e lastig te vallen met je voorliefde voor – pak ‘m beet – de Beatles. Toch moet ik vaak de neiging onderdrukken. Continue Reading

Tijdens de vakantie op Terschelling was ik opvallend vaak de klos. Elke had mij uitverkoren tot haar persoonlijke plasgeitebreier. En dat begon op te vallen.

Continue Reading

Ik ben moe van het kindcommanderen. Kom nu naar beneden. Doe je schoenen aan. Blijf van die lamp af. Opschieten anders komen we te laat! Je kent het wel 2 kinderen en te weinig tijd.
Continue Reading

Ik ben heel blij met mijn iPhone. Het is mijn tweede computer geworden. Ik mail, blog en twitter accu na accu leeg. En blijf op de hoogte door handige apps van Nu.nl en de Telegraaf. Deze week is de laptop nauwelijks aan geweest.

Hij is zelfs zo makkelijk dat Elke er goed mee kan spelen. Er zit een pianootje op dat ze leuk vindt. Maar ze kan er nog veel meer mee. Tot mijn schrik!

Twitteren kan ze bijvoorbeeld al. Ze retweet met gemak De Telegraaf en Nico Dijkshoorn. Daar ben ik natuurlijk trots op (“Wat kan ze dat toch goed!”) maar handig is het niet. Voor je het weet stuurt ze gekke mailtjes met foto’s die ik liever niet het net op Flickr. Of doet ze een broekzakbeller na.

Daarom heb ik het wachtwoord er weer opgezet. Een tikje onhandig, want dan kan ik niet meer sneller iPhonen dan mijn schaduw. Maar een peuter van 3 kan te veel met een iPhone.

Ik was het bijna vergeten: de kerstknutselochtend van Elke. Ieder jaar mogen peuterouders de laatste dag voor de kerstvakantie een uurtje meecreabea’en.

Elke en ik, wij kunnen er wat van. Ik doe het knippen. Elke doet het plakken. Het resultaat mag er zijn: een mooi boompje met glitters, krijt en kerst plakplaatjes. Op een closetrol

Knutselen vind ik lastig. Als je mij neerzet bij kinderen met lijm, viltstiften en scherpe scharen dan raak ik een beetje in paniek. Er zijn zo veel dingen die gestoken en onder de lijm en viltstift kunnen komen, dat ik in een deadlock raak. Ik vind het zo moeilijk dat ik niet knutsel, maar apathisch bevelen brom om vlekken en ongelukjes te voorkomen.

Dat zal wel stap 2 van Het Grote Loslaten zijn. Het ging me vandaag goed af. Mijn hartslag bleef het hele uur normaal en Elke knoeide steeds op dezelfde plek: een stuk groen papier dat we toch niet gebruikten. Zelfs het lijmkwastje in de ranja loste ik simpel op (nieuwe halen).

Ik ben benieuwd wanneer ik het diploma voor  knutselpappa’s thuisgestuurd krijg.

Elke heeft haar middag niet. Op de peuterspeelzaal ging het goed. Toen ik haar ophaalde was ze lekker aan het rennen en spelen. Met grote rode blosjes op de wangen. Ik word gelijk blij als ik dat zie.

Daarna was het mis. Ze wilde niet eten en niet drinken en huilde en huilde. Ze is verkouden en ze heeft daardoor de afgelopen nachten niet goed geslapen. Ik vond haar best warm. Ze wilde niet op bed en bleef bij mij op schoot hangen.

Na drie kwartier krulde ze zich op en ging ze tegen mij aan liggen. Even later sliep ze. Nog zo’n moment waar ik spontaan gelukkig van word.

Stap voor stap leg ik Elke op de bank. Ik leg eerst een kussen klaar. Daarna haal ik  mijn arm onder haar hoofd vandaan. Voorzichtig schuif ik opzij. Ze ligt op de bank. Al met al duurde dit een half uur. The Eagle Has Landed.