Ik heb mij de afgelopen dagen enorm geërgerd aan De Mars Der Beschaving. Er zijn mensen die vinden dat door te bezuinigen op cultuur we opeens niet meer beschaafd zijn. Ik leg met alle soorten van genoegen uit wat ik daarvan vind.
Clarence Clemons (1942 – 2011)
De avond dat FC Groningen degradeerde was ik in het verkeerde voetbalstadion. Bruce Springsteen speelde met de E-street Band in Het Gelredome. Die avond leerde ik Clarence Clemons kennen.
Continue Reading
Solomon Burke (1940 – 2010)
Solomon Burke is dood. Iemand die ik voor 2003 niet kende. Ik zag hem toen optreden op Pinkpop en het was geweldig. Aan het eind van de set nodigde hij het publiek uit op het podium (“We need some dancers”). En al snel stond er een hele meute (in mijn herinnering) sexy dames om hem heen. Dat komt vast door de mevrouw in de bikini. Het optreden was een feestje!
In de motteballen
Ik baal van de finale. Niet omdat we verloren hebben, maar omdat we niet hebben gewonnen. Dat lijkt hetzelfde, maar is toch compleet anders.
Continue Reading
Vrolijk Pasen
Ik kan er met mijn iPad niet bij
Apple heeft iets nieuws bedacht. Een hele grote dunne iPhone waar je niet mee kunt bellen. Dat hoeft ook niet, want ik bel eigenlijk veel te weinig met de mijne. En dan kun je er nóg uren per dag zoet mee zijn. Hij is alleen zo groot. Continue Reading
De ANWB denkt niet met je mee
Na 3 vragen en een vraag of 15 geef ik het op. Ik kom niet uit de kilometerheffingsenquête van de ANWB.
Continue Reading
Blauwe manen komen steeds vaker voor
Julius Cesar heeft onze kalender bedacht. Ik denk dat hij dat heeft laten doen. Dat doet hoger management wel vaker. En dan mogen zij daarmee aan de haal. Zo is de Juliaanse kalender ontstaan.
Dankzij deze kalender hebben we blauwe manen. Dat is als er 2 keer in dezelfde maand een volle maan is. De 2e maan is de blauwe maan. Het heeft niks met smurfen te maken. Het schijnt (niet grappig bedoeld) niet zo vaak voor te komen.
Het is nog bijzonderder als dat in de nacht van oud en nieuw gebeurt. Da’s logisch want die nacht komt maar 1 keer per jaar voor. Maar we hebben geluk. Hij komt steeds vaker voor. De vorige was in 1990 en de volgende is al over 18 jaar.
Zou je ook blauw maanzaad hebben?
Laat Laura met rust
Ik vind het verhaal van Laura het zeilmeisje erg treurig. Je bent 14, je wilt zeilen en je zou het liefst de wereld rond gaan. Dat mag best. Alleen niet in je eentje.
Er komt een rechter aan te pas om je dat te verbieden. En ondertussen word je beroemd. Beroemd omdat je niet mag wat je graag wilt.
Je bent nog steeds 14. Je ouders zijn uitelkaar. En heel Nederland weet hoe je het op school doet. Ik kan me dan voorstellen dat je wegloopt naar Sint Maarten. Al liep je een paar jaar geleden nog lampion met Sint Maarten.
Ik weet niet wat er fout gaat. Maar als de media hun bek nu eens houden over Laura. Dat zou best helpen, denk ik.
Puber zijn is al lastig genoeg zonder dat je het woord van het jaar bent.
Zoon van een Egyptenaar en een Poolse gravin
Ramses Shaffy is dood. Dankzij zijn heengaan heb ik iets nieuws ontdekt. Ramses had een Egyptische vader. En zijn moeder was een Duitse barones Poolse gravin van Russische afkomst. Met zo’n achtergrond mag je genetisch gezien geen belastingambtenaar worden.
Vanvond buitelen de eerbetonen over elkaar heen. RTL Boulevard heeft een tickertape. Albert braakt feitjes, nieuwtjes en anekdotes de ether in. Ik kijk naar de tickertape en moet haast denken aan terroristisch breaking nieuws.
Deze december zullen ze de CDs, DVDs en boeken niet aan te slepen zijn. Een week voor Sinterklaas is een heel lucratief moment om dood te gaan. Lucratief voor je platenmaatschappij en je uitgever. Volgens mij had Ramses daar al jaren (wat heet: nooit) geen belang meer bij. Misschien was 2 weken eerder nog iets beter geweest. Jammer dat het zo werkt.
En ook een beetje zielig voor Pia Beck. Zij is de Farah Fawcett van Ramses geworden. Een dag eerder dood dan een veel grotere legende.
Ik ken Ramses Shaffy van zijn greatest hits. Fijn om te horen als je op een verdwaald moment Radio 2 aan hebt staan. Hoe ouder hij werd, hoe knuffelbaarder hij werd. Een lot dat veel rebellen overkomt. Dat is ergens jammer, want het is niet meer dan een manier om de herinnering aan vroeger levend te houden. En ergens is het ook weer niet jammer.
Niemand neemt Keith Richards nog echt serieus.

